ตัวอย่าง.... Fiction ที่ประกอบ OPV ข้างล่าง
ตัดมาให้อ่านแว้บๆ ค่ะ (พี่สาวเป็นคนแต่ง) ไม่ได้เอามาหมดทั้งพาร์ท
ใครสนใจตามไปอ่านได้ที่... 2time-story.com >O<
======================================
Title : Our Journey
Cast : Taec x Jay, Chan x Dong, Khun x Ho, Su x Kwon
Writer : Suteki [Sukkie]
Type : Comedy/Drama / Everything you call "Life"
Special Episode : Kiss
"A kiss is a lovely trick designed by nature to stop speech when
words become superfluous.
~Ingrid Bergman"
“จูบ ก็คือ เล่ห์กลเล็กๆที่ออกแบบโดยธรรมชาติ เพื่อยุติบทสนทนา เมื่อถ้อยคำเหล่านั้นกลายเป็นสิ่งไม่จำเป็น” - อิงกริด เบิร์กแมน
พาร์ท - จุนซู
..................
เสียงรัวที่ประตูดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ผมกระชากผ้าห่มแล้วลุกขึ้นทันที
“บอกแล้วใช่มั้ย ให้เงียบ” ไม่มีเสียงตอบรับจากคนในห้อง
เสียงเคาะประตูยังไม่หยุด ผมก้มลงมองเตียงข้างล่าง สองคนนั้นไม่อยู่แล้ว
ผมปีนลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูห้องอย่างสะลืมสะลือ
โจควอน ยืนอยู่หน้าห้อง สีหน้าตอนนี้กำลังโกรธ
ผมชักเริ่มเดาได้ทันทีว่าเขามาด้วยจุดประสงค์อะไร
เพียงแต่ตอนนี้สมองผมปิดการรับรู้ใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้ต้องการแค่กลับไปนอนที่เตียงไวๆ
“ผมเอือมที่จะพูดเรื่องนี้กับพี่ แล้วนะ”
ผมอยากจะเถียงกลับไปว่า งั้นอย่าพูด แต่พอคิดว่าถ้าพูดไปอย่างที่คิด...เรื่องคงไม่จบ
ผมอยากกลับไปนอนต่อ~
“ลงโทษแบบไหนพี่ก็ไม่รู้สึก แถมไม่เข็ด ผมเริ่มจะจนปัญญาแล้ว…………..”
โจควอนยังไม่ทันพูดจบ ผมรีบดึงหน้าของอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดเสียงบ่นด้วยริมฝีปาก
ผมแตะริมฝีปากลงบนริมฝีปากของเขาสักครู่แล้วค่อยถอยออกมา
โจควอนอยู่ในสภาพอ้าปากค้างและดวงตาเบิกโพลง
“ราตรีสวัสดิ์นะ” ผมพูดเบาๆแล้วโบกมือลา ก่อนจะดึงประตูปิดใส่หน้าอีกฝ่าย
ผมคลานขึ้นเตียงอีกรอบ ดึงหูฟังมาครอบหูแล้วเปิดเพลงกล่อม ก่อนเข้าสู่นิทรา
เสียงตะโกนโหวกเหวกดังอยู่ข้างนอก “ไอ้คิม จุนซู เปิดประตูเดี๋ยวนี้!!!!!!!!!”
ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่สามารถปลุกคนได้ทั้งหอดังขึ้นต่อเนื่อง
ผมกำลังนอนหลับฝันดี….
=============================================
“จูบ...คุณ คิดว่าไม่สำคัญ
แต่เมื่อคุณจูบฉัน... ทำไมฉันสั่นไปถึงหัวใจ” – เพลง: จูบ ศิลปิน: พิทยา บุญยรัตพันธ์
พาร์ท – ชานซอง
......................
ผมเดินเข้าห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบไปเห็นเจ้าหมอนั่นกำลังนั่งฟังเพลงเอาหลังพิงกำแพงริมหน้าต่างอยู่
เขาหลับตารึเปล่าผมไม่แน่ใจ แต่ในหัวเริ่มคิดแผนหยอกเจ้านี่ขึ้นมาทันที
...............
ผมยื่นใบหน้าเข้าไปใกล้เจ้านั่น กะว่าอูยองลืมตาขึ้น เขาต้องผงะตกใจแน่ๆ
ยังไม่ทันขาดคำหมอนั่นลืมตาขึ้นแล้ว เขาถอยหน้าออกห่างผมระยะหนึ่ง อย่างที่ผมกะไว้เด๊ะ
ไอ้หมอนี่ต้องตกใจแหงๆ
อูยองถอยหลังไป สักครู่ทำท่าครุ่นคิด ก่อนจะตัดสินใจยื่นหน้าเข้ามา
ยื่นหน้าเข้ามา!!!! มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!!!!
เอ...สงสัยหมอนั่นอยากให้ผมเป็นฝ่ายเสียหน้าแล้วยอมแพ้ไปเองล่ะมั้ง.... ไม่มีวันหรอก
ผมไม่ยอมแพ้ ค่อยๆเคลื่อนใบหน้าเข้าไปใกล้เขาอีก
ระยะห่างระหว่างใบหน้าเราสองคน เริ่มร่นขึ้นเรื่อยๆ เจ้าหมอนั่นยังคงไม่ถอย
จาก 10 ซม. ค่อยๆลดเป็น 7 ซม. 5 ซม. 4ซม.........................
ใกล้จนผมนับสิวรอบใบหน้า เขาได้เลย แถมดวงตาที่ปูดขึ้นเหมือนโดนต่อยนั่นอีก ทำให้ผมสังเกตแววตาของอีกฝ่ายไม่ได้ว่าตอนนี้เขานึกสนุก
อะไรกันแน่ รึนี่จะเป็นกลไกป้องกันตัวเองตามธรรมชาติของผู้ชายคนนี้
แต่ไม่ว่ามองยังไง ผู้ชายคนนี้ก็ช่างไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย หน้าตาช่างเหมือนคนปกติ เหมือนจนน่ากลัว
ระยะห่างระหว่างเรา...มันไม่เหลือแล้ว
ปลายจมูกผมแนบกับแก้มอีกฝ่าย (จะเรียกว่าโชคร้ายในความโชคดีมั้ยเนี่ย ที่เกิดมาจมูกผมโด่งเกินไป)
แก้มเขานิ่มชะมัด แก้มบวมๆของเขานิ่มเหมือนมีแอร์แบ็คฝังอยู่ภายใต้รูขุมขน
ริมฝีปากเราประกบกันแนบสนิท ผมชักเริ่มตลกไม่ออก
แผนผมมันไม่ได้ผล และไม่ได้เป็นไปตามที่คิดเลยสักนิด อูยองไม่ได้ผงะหนี
นอกจากจะไม่หนีแล้ว ไอ้หมอนั่นยังเอาลิ้นเข้ามาในปากผมอีก!!!!!!!!!!!!!
ผมกัดฟันแน่นชนิดว่าเอาอะไรมาง้างก็ไม่ออก
เจ้าหมอนั่นเริ่มเอาลิ้นสำรวจ ฟันผม
ผมกระชากตัวเองออกแล้วถอยกรูดให้ห่างจากหมอนั่นให้มากที่สุด
จาง อูยองเอามือขึ้นเช็ดริมฝีปาก ก่อนส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันผม
“ฉัน ชนะแล้ว” เขาทำท่าดีใจเป็นเด็กๆ กระโดดไปมา ก่อนจะวิ่งหนีเข้าประตู
ทิ้งผมให้ยืนทำหน้างงอยู่ที่เดิม.....
ผมยกมือแตะปากของตัวเอง ความรู้สึกที่เหลืออยู่บนริมฝีปากมันเหมือนถูกไฟช็อต
ผมคิดถึงตอนที่ปาก เราทั้งคู่สัมผัสกัน หัวใจผมเต้นแรงขึ้นทันที.........
===========================================
New Year Kiss มีที่มาจากความเชื่อที่ว่าหากไม่ได้จูบใครสักคน ณ วินาทีที่เปลี่ยนผ่านสู่ปีใหม่ ปีนั้นทั้งปีจะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
เดียวดาย – Traditional Kiss (Wikipedia)
พาร์ท - แจบอม
.....................
เสียงตะโกนดังจากทุกสารทิศ เริ่มต้นการนับเวลาถอยหลัง
5…..4…..3…..2….1 Happy New Year!!
แทคยอนก้มลงจรดริมฝีปากอันเย็นชืดลงบนปากผมเบาๆ แล้วค่อยผละออกอย่างเชื่องช้า
ก่อนทอดสายตาพิจารณาใบหน้าอันขาวซีดเหมือนกระดาษของผม
ผมมองเขาแล้วเริ่มขมวดคิ้ว ทำไมหมอนั่นต้องจ้องผมแปลกๆ ด้วย “Happy Ne…@#%^$#&^”
ไม่ทันที่ผมจะพูดจบ เขาก้มหน้าลงอีกรอบ
แล้วจุมพิตผมอีกครั้งด้วยริมฝีปากที่แห้งและเย็นสนิทราวกับเกล็ดหิมะที่ปลิวอยู่ในขณะนี้
ลมหายใจอุ่นๆ เขาเป่ารดหน้าผม เป็นสัญญาณของสิ่งมีชีวิตท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บ
เขาค่อยๆ ผละตัวออก ลมหายใจของเราสองคนพ่นออกมาเป็นสีขาว
“Happy New Year แล้วก็ปีนี้..ขอฝากตัวด้วยครับ” เขาก้มหัวลง โค้งคำนับสั้นๆ
ผมรวบรวมสติก่อนถามเขาออกไป “ทำไมนายจูบสองรอบ”
เขาอ้ำอึ้งเล็กน้อย ก่อนค่อยๆ หยิบโทรศัพท์มือถือที่ซ่อนอยู่ในโค้ทตัวหนาออกมา
“ก็ข้างนอกมันนับเร็วกว่าที่ผมตั้งเวลาไว้อีก ผมก็ไม่อยากจะโดดเดี่ยวเดี่ยวดายในปีนี้
ถ้าป้องกันได้ให้ผมอะไรผมก็จะทำ”
เขาส่งยิ้มแล้วเอามือเกาที่หน้าตัวเอง ผมจ้องหน้าเขาเขม็ง
………………
===========================================
“Kissing is like drinking salted water : you drink and your thirst
increases”
“การจูบก็เหมือนการ ดื่มน้ำเกลือ ยิ่งดื่มยิ่งกระหาย” – สุภาษิตจีน
พาร์ท – จุนโฮ
.....................
“ไหนลองอ้าปากซิ”
ร่างกายผมทำตามคำสั่งเขา เสมือนเป็นร่างกายของเขาเองเลย
เขาก้มหน้าลงมาประกบที่ริมฝีปากผม ก่อนดุนลิ้นเข้ามา
ลิ้นเขาแตะผนังเพดานบนปากผมเป็นเชิงข่มขู่ก่อนจะค่อยตวัดลงมาทักทายกับลิ้นที่นอนนิ่งของผม
ผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผมต้องทำยังไงต่อ
สมองผมเริ่มสั่งการ ร่างกายผมเริ่มโอนอ่อนไปตามจังหวะที่เขาเป็นคนกำหนด
ผมขยับริมฝีปากตอบอย่างช้าๆ
หยาดฝนไหลลงมาตามหน้าผากก่อนจะถูกขนคิ้วซึมซับ
แล้วค่อยๆไหลไปตามร่องผิวหนังบนใบหน้า น้ำฝนจำนวนหนึ่งไหลเข้ามาในปาก ตามจังหวะที่ริมฝีปากเราขยับ
ลิ้นผมรับรสน้ำฝนที่เข้ามา แต่ในขณะเดียวกันก็โดนลิ้นอีกฝ่ายหยอกล้อด้วย
ผมสำลักทันที “แค่ก..แค่ก...”
อีกฝ่ายถอนลิ้นและใบหน้าออกก่อนที่ผมจะก้มตัวลงสำลัก
ผมรู้สึกว่าใบหน้าตัวเองร้อนผ่าว ไม่กล้าสบสายตาคนตรงข้าม
“ถ้าฉันเป็นผู้หญิงที่ได้รับจูบจากนาย ฉันคงร้องไห้เพราะความห่วยแตกของนายแล้ว”
เขาจับคางผมเงยขึ้นก่อนยื่นหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ
“จูบเมื่อกี้ฉันให้แค่ 3 คะแนนนะ ท่าทางนายต้องฝึกอีกเยอะ”
“กลับบ้านดีๆนะเด็กน้อย แล้วเจอกัน” เขาเอามือลูบหัวผมเบาๆ ก่อนยัดเยียดร่มใส่มือผม
พี่นิชคุณเดินออกไปท่ามกลางสายฝน ให้เม็ดฝนตกกระทบร่างไปเรื่อยๆ เขาผิวปากเสมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
ผมยืนมองร่างคนตรงหน้าจนเดิน หายลับตาท่ามกลางฝนที่ตกกระหน่ำ ผมรู้สึกเกลียดตัวเอง
เกลียดตัวเองที่สูญเสียการควบคุมทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆ เขา
เกลียดร่างกายที่ไม่สามารถบังคับได้อย่างที่ใจนึก
เกลียดตัวเองที่ต้านทานเขาไม่ได้เลยทุกที
ทุกๆครั้งที่อยู่ใกล้ๆ เขา ผมรู้สึกตัวเองเป็นคนด้อยค่าและตัวเล็กจนไม่เคยได้อยู่ในสายตาเขาเลย
และที่เกลียดตัวเองสุดๆ คือเวลาที่ผมบอกตัวเองว่าผมเกลียดเขาเต็มประดา
แต่... ไม่เคยเลย....ที่สักครั้ง ใจผมจะยอมรับฟัง
ผมไม่เคยเกลียด เขา.......ไม่เลยจริงๆ
==================================
ใครสนใจอ่านเรื่องนี้ต่อ... กรุณาตามไปได้ที่ 2time-story.com ค่ะ ห้าๆๆ
ที่สำคัญสมัครเข้าไปอ่านแล้ว... อย่าลืม "เม้น" ด้วยนะคะ
ขอบคุณที่ให้ความสนใจ (มีใครสนใจมั่งไหมฟะ???)
